Toen en nu: Ronald van Barneveld

Ronald van Barneveld, directeur van vermogensbeheerder Theodoor Gilissen Services

1986

‘Ik ben begonnen als assistent floorbroker bij de ABN. Mijn taak was het zogeheten ‘runnen’. Orders voor de optiehandel stonden op tickets, die uit een printer kwamen of met de hand werden ingevuld. Mijn taak was die rond te brengen naar de broker, die de handel in bepaalde fondsen voerde. We hadden bij de ABN een hele grote bak met vakjes voor alle fondsen waarin we handelden. De volgorde waarin de tickets in het vakje belandden, bepaalde in welke volgorde ze werden afgehandeld.

De brokers zelf stonden in een ‘crowd’ om de koop- en verkoop-orders aan elkaar te matchen. Iemand stelde aan de hand van de voor beurs binnengekomen orders een beginprijs voor. Afhankelijk van vraag en aanbod ging de prijs daarna omhoog of omlaag doordat iemand een nieuwe prijs riep. Omdat er een sociale band bestond tussen de handelaren onderling kwam de handel nooit stil te liggen. Als je echt wat moest verkopen, vond je altijd wel een koper.

Als er een match was tussen koper en verkoper, moesten de betreffende tickets in de veel grotere bak met vakjes van de beurs zelf. Daar werden ze gecontroleerd en vastgelegd. Het kwam voor dat een koop dan alsnog niet doorging, omdat er bijvoorbeeld iets verkeerd was ingevuld op het ticket. Ook raakten tickets zoek. Als een order gecanceld moest worden, deed je dat door het ticket op te zoeken in de bak en er de code CXL op te zetten – en maar hopen dat het goed kwam.

Het was, kortom, een compleet manueel proces. Op drukke dagen was het een gekkenhuis. Dan stond je soms met twintig man te vechten om je tickets als eerste in het juiste bakje te stoppen.’

2008

‘Tegenwoordig zit ik op een andere plek. Ik neem de orders van klanten aan en geef die door naar de beursvloer. Vroeger ging dat per telefoon. Sinds de beursvloer in 2002 is vervangen door computerschermen, kan ik de order rechtstreeks invoeren. De volgorde waarin orders worden afgehandeld, wordt bepaald door wie het eerst op de knop drukt. Runners zijn niet meer nodig.

Ook de ouderwetse broker is verdwenen, want het aan elkaar matchen van orders gebeurt automatisch. Een van de angsten die men bij invoering had, was dat door het gebrek aan sociale druk de handel in hectische tijden helemaal zou kunnen instorten. Dat was gebeurd tijdens de crisis van 1987, toen in New York de schermen op zwart gingen. Niemand wilde meer kopen. In Amsterdam ging de handel op de vloer toen gewoon door. Nu heeft de beurs ‘primary market makers’ aangewezen, die verplicht zijn altijd te blijven kopen en verkopen.

De prijs van opties wordt tegenwoordig met wiskundige formules vastgesteld. Ook dat is een vooruitgang, want onder de prijsmakers, die immers dag in dag uit op een kluitje met elkaar stonden, bestond min of meer een kartel – al zullen ze dat zelf ontkennen. De handel is dus veel efficiënter en transparanter geworden.

Meer in het algemeen heeft de opkomst van ict gezorgd dat de informatievoorziening voor de beurshandel sterk verbeterd is. Vroeger keken we eens per uur naar de berichten van Reuters, nu houden we continu het nieuws bij. Er wordt gezegd dat de automatisering van de beurs heeft bijgedragen aan het ontstaan van de kredietcrisis, omdat handelaren minder inzicht hebben in wat er gebeurt. Ik zou dat niet zo hard durven stellen. Met al dat geschreeuw, geduw en getelefoneer raakten handelaren ook in de jaren tachtig wel eens het overzicht kwijt.’

×